De Grote Post in Oostende (en een tikkeltje expo De Zee)

Een mooie dag in de lente: dit is dé dag om naar Oostende te gaan en nog snel de expo “De Zee” ter ere van … de zee én Jan Hoet, mee te pikken. Het is al avond als we vertrekken, maar de lucht kleurt veelbelovend rood-oranje.

onderweg naar 't zeetje

onderweg naar ’t zeetje

Snel de hotelkamer in, waar de typisch Belgische kustarchitectuur boven ons bed hangt. : )

oostende-(6)web

En dan, de volgende dag, op verkenning. Dankzij mijn attente afdelingshoofd hebben we het mooi uitgegeven De ZEE-wandelgidsje mee. Een boekje om te koesteren!

leuk hebbedingetje

leuk hebbedingetje

Tijdens de wandeling naar Mu.ZEE doen we ook een snuifje Oostende-stad op. Veel vergane glorie maar ook heel wat architecturale hoogstandjes uit de jaren ’20-’30 van de vorige eeuw.

 

De tentoonstelling in Mu.ZEE is rijk gestoffeerd. Bijzonder veel grote namen en klassiekers : Spilliaert, Permeke, Diebenkorn, Turner, Richter, Chagall, Ensor, Meunier, Magritte, Khnopff, Alÿs, Cézanne, Van de Velde, Raveel, Fabro, d’Orgeval, Beuys, Borremans,…Prachtig werk, zoals het indrukwekkende schilderij van Thierry De Cordier, maar ook wel enkele werken waarvan de zin me ontsnapt. En jammer genoeg: foto’s nemen niet toegelaten. Dus ga zeker zelf eens kijken. Het kan nog net, tot 18 april.

Na het museum wandelen we langs het uitgestippelde circuit naar het stadspark, waar we onder een heerlijk lentezonnetje de Bateau Imaginaire van Franz West zien.  De installatie nodigt uit om naar de stoeltjes te zwemmen, maar we vinden het toch nog net iets te frisjes. ; )

Vervolgens komen we bij cultuurcentrum “de Grote Post”. De reden van deze blogpost. Want wat een geweldig modernistisch gebouw is dit! Wat een prachtige materiaalkeuze, originele kleurcombinaties en contrastrijke vormen verbergt de grijze buitengevel!

het oude PTT-gebouw

het oude PTT-gebouw

In 2005  kocht de stad  Oostende dit oude postgebouw (1946-1953) en stopte het in een nieuw jasje. In 2012 kreeg het een tweede leven als cultuurcentrum. De loketten doen nu dienst als ticketbalie en in de oude kantoren worden workshops gegeven. Het is het enige overheidsgebouw dat architect Gaston Eysselinck  heeft ontworpen. En daar is zeker een reden voor: er waren spanningen met de bouwheer (Oostende) en Eysselinck mocht zijn eigen bouwwerf uiteindelijk zelfs niet meer betreden. Je zou er voor minder de brui aan geven.

De lokettenzaal is met veel oog voor detail opgeknapt. Je koopt er nu je cultuurtickets. En zelfs de prachtige rij schrijftafeltjes in koper en hout is behouden.  En overal het contrast van golvende en rechte lijnen in koper, hout, glas en marmer. De draaideuren roepen bij mij een flashback op van het oude postgebouw in Leuven, bij de Rechtbank. (Nu een Kruidvat-filiaal! )

Ook het cultuurcafé is erg sfeervol. En wat een prachtige verlichting!

Je merkt het al: wij waren bijna vergeten dat dit slechts één onderdeel van het kunstparcours was. Dit gebouw bezoeken is op zich al de moeite waard. Maar toch nemen we de lift naar de eerste verdieping waar de grootformaatfoto van Rodney Graham perfect tot zijn recht komt. En ook de matrozen van Ilse D’Hollander vinden hier een gepast plekje.

We maken van de gelegenheid gebruik om het gebouw nog verder te verkennen. Toevallig is het dakterras op de vierde verdieping open. Die kans laten we niet voorbijgaan en we genieten er van het zicht en een drankje.

Bill Viola willen we zeker nog zien, dus we trekken met een klein beetje spijt verder naar de oude cinemazaal Capitole, ook uit dezelfde periode. En helemaal vervallen. Maar wat een prachtig decor voor “The Arc of Ascent” van Bill Viola. Vorig jaar bezochten we de indrukwekkende overzichtstentoonstelling in Parijs, en in De Pont in Tilburg zit er werk van Viola in de vaste collectie.  Een absolute must. Bill Viola’s video’s zijn onvergetelijk krachtig en universeel. Eén van de grootste (video)kunstenaars van vandaag! Lees zeker ook iets over zijn jeugd voor je zijn werk gaat bekijken.

Wij lopen daarna nog even langs bij het Ensorhuis. Druk, donker, 19de eeuws is het gelijkvloerse winkeltje, maar er is een sfeervolle evocatie van het salon in de kamers op de eerste verdieping. Een dame naast mij stelt verwonderd vast dat de schilderijen van Ensor die er hangen, reproducties zijn : ).

En daarna natuurlijk ook nog naar de zee zelf, de hoofdrolspeler van het parcours. Met op het strand het sfeervolle “Altar” van Kris Martin, vlakbij de Venetiaanse gaanderijen.

En naast al die wonderlijke menselijke artefacten, naast de verrassende architectuur van de Grote Post, blijft de zee als oneindig intrigerend en ongrijpbaar kunstwerk toch nog helemaal overeind! 😉

 

 

 

 

Advertenties

Jouw reactie?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s