Riad Lena in magisch Marrakech

Logeren in een riad in de medina van de Marokkaanse koningsstad Marrakech. Het was lang een droom. Tot we er effectief werk van maakten … 😉 En hier is het fotoverslag!

marrakech008

Marrakech

Marrakech betekent ‘land van God’ in het Berbers en de naam ‘Marokko’ is zelfs afgeleid van de stad. Vaak wordt Marrakech ook de ‘rode stad’ genoemd – kijk naar de foto’s en raad waarom ; ) . Marrakech is ook één van de vier Marokkaanse koningssteden naast Fès, Meknès en Rabat: de koning heeft er zijn eigen, achter muren verscholen, privé-paleisje. Maar buiten hem wonen er ook 1 miljoen onderdanen. Een stevige brok stad dus, met een aantal totaal verschillende wijken.

De medina is het oudste stadsdeel, gelegen binnen de stadsmuren. Medina betekent ‘stad’ in het ArabischDie van Marrakech is nog volledig omwald met 19 km muren die soms tot 2 m dik en 9m hoog zijn. Er zijn 19 toegangspoorten (‘bab’s) en sommige, zoals de zuidelijke Bab Agnaou (de koninklijke toegang tot de stad), zijn prachtig gedecoreerd.

Guéliz en Hivernage zijn twee moderne nieuwe wijken die grenzen aan de medina. Als je hier rondwandelt, lijkt het wel of je in een Europese grootstad bent. Je vindt er de betere restaurants, brede boulevards, dure kledingwinkels maar ook ketens zoals Zara, H&M. Ook het beroemde La Mamounia-hotel (1923), volgens Churchill ‘the most beautiful place in the world ‘ kan je er terugvinden. Vlakbij is de Menaratuin, een prachtig park waar je rust vindt na een bezoek aan de drukke medina. De Palmeraie is een beroemde wijk met de duurste hotels, golfbanen en villa’s, ongeveer 10 kilometer van de medina. Het is een palmentuin met meer dan 150.000 palmen! De Mellah tenslotte is de joodse wijk. In de jaren ’60 woonden er nog zo`n 35.000 joden, nu wonen er vooral moslims en is het de armste buurt van Marrakech.

Mijn eerste indruk? Marrakech – vooral de medina-  is OVERWELDIGEND. Als je de stad noch de taal kent, en in de medina logeert, neem dan zeker een taxi vanaf de luchthaven. En zorg ervoor dat er iemand van de riad je komt ophalen op het punt waar je gedropt wordt bij de stadsmuren. (De medina is niet toegankelijk voor auto’s). Eén keer je de oude stad binnendrentelt, word je dadelijk omstuwd door massa’s mannen en kinderen die aanbieden om je tas te dragen en je te gidsen. Onmiddellijk ben je compleet overdonderd door een chaotische caleidoscoop van indrukken: geluiden, geuren, beelden…! De felle kleuren, de oproep tot gebed, het zonlicht, de hitte, de drukke smalle steegjes met stootkarretjes en brommers, de uitlaatgassen,de uitwerpselen van ezels, de primitieve winkeltjes met kleurrijke plastieken prullen of zacht leer,…Je weet niet waar eerst kijken!

En vergeet je vooraf afgedrukte Googlemaps-plannetje maar: straatnamen zijn nergens te zien, en als je ze al zou zien: je kan ze niet lezen.

Op westerlingen komt een medina chaotisch over, met zijn smalle zigzagstraatjes die allemaal op elkaar lijken. Ben je er onbekend, dan vind je er niet snel de weg. Het stratenpatroon is echter bewust zo aangelegd. Als belegeraars vroeger erin slaagden om door de poorten binnen te dringen, dan raakten zij al snel verdwaald en konden bewoners hen terugdringen of in de rug aanvallen. Conclusie: een begeleider bij aankomst in de medina is geen overbodige luxe. 🙂

De Riad

En wat een opluchting om bij een plotse bocht in een zijstraatje dan eindelijk voor de deur van riad Lena te staan!

Eén keer binnen, ben je in een andere wereld. Er is klaterend water op de binnenkoer, je hoort de vogels tjilpen. Een oase van rust. Onze kamer ligt op het gelijkvloers en heeft duidelijk heel dikke buitenmuren. In de zomer heerlijk koel, maar in februari, toen wij er waren, konden we extra verwarming gebruiken. Alle ruimtes geven uit op de centrale binnenplaats,  en aan die kant zit ook het enige raam van de kamer. Even wennen toch.

Na een korte verkenning van de vrij donkere maar comfortabele kamer, nemen we de trap naar de belangrijkste plek van het huis: het dakterras op de tweede verdieping. Hier kan je je bijna niet voorstellen dat slechts een muur je scheidt van het drukke stadsleven.  Het is er stil, er is zon en ruimte en je ziet uit over de daken met schotelantennes. Met wat geluk zie je het Atlasgebergte glinsteren in de verte. We merken op dat buren hier een beleefde discretie in acht nemen: je kijkt niet binnen op elkaars terras.

Op het terras is het zalig ontspannen. Er zijn gezellige zithoekjes en comfortabele ligbedden. En alle maaltijden worden er geserveerd. Heerlijk!

Je kan in de riad ook allerlei cursussen volgen, waaronder een halve dag Marokkaans koken. Wij houden het simpel en reserveren slechts eenmaal voor een diner in de riad. We willen immers heel erg graag de stad verkennen en de vele kleine eettentjes en terrasjes uitproberen. De riad is  voor ons vooral rust- en slaapplek. NB. In riad Lena is alles duidelijk op toeristen voorzien: je kan er vlot wijn of andere alchohol bestellen, wat op andere plekken in Marrakech niet voor de hand ligt. Dan merk je pas hoezeer wij gewend zijn om bier of wijn te drinken. Tijdens ons weekje Marrakech hebben we heel vaak mierzoete maar overheerlijke muntthee gedronken. : )

Op stap in Marrakech

Na een eerste verkenning en een welkomstthee, kregen we van onze supervriendelijke gastheer ook direct een sleutel en een  ‘plannetje’ met de weg van de riad naar het bekende plein Djemaa-el-Fna. Normaal gezien 10 minuutjes stappen.

van riad Lena naar Djemaa-el-Fna

van riad Lena naar Djemaa-el-Fna

Maar je raadt het al: in de wirwar van steegjes was het niet altijd duidelijk of we nu al aan de tweesprong gekomen waren of niet, omdat we zo ermee bezig waren tegen niemand op te botsen, namen we de verkeerde afslag na de boog onderweg, de pijl naar Medersa Ben Youssef zagen we nergens, de gevel van Café Arabe kenden we (nog) niet, de afslag bij het derde rode huis was niet te vinden…Gelukkig staan er overal jongere of oudere mannen klaar om te gidsen naar het centrale Djemaa-el-Fnaplein. En het moet gezegd: na 1 dag liepen we zonder plannetje, maar wel met de oriëntatiepunten in ons hoofd, vlotjes tussen de bewoners van de medina naar het plein. Een biezondere ervaring, omdat het lijkt alsof je er helemaal thuis bent, terwijl het zelfs wennen is aan de (zeer kleine) afstand tussen jezelf en de persoon die voor/achter je loopt. We merkten ook al snel dat je best niet stopt voor brommer, fiets of kar, want de bestuurders en je medevoetgangers in de smalle straatjes calculeren in dat je in een rechte lijn verder stapt. Als je dan plots stopt of opzij gaat staan (zoals bij ons de gewoonte is), gebeuren er ongelukken! ; )

Het beste moment om in de medina rond te wandelen is ’s ochtends of in de late namiddag, dan kan je rustig tussen de plaatselijke bevolking naar je bestemming kuieren. Overdag zijn de souks nabij Djemaa-el-Fna soms erg druk door de toeristen. Dieper de medina in, is het beter. Maar daar kom je alleen maar als je er verblijft en er de weg kent.

Opvallend was ook hoe vriendelijk en ontspannen de mensen in Marrakech zijn. Vaak zitten of staan buurtbewoners met elkaar te kletsen en te grappen, er wordt veel gelachen. Dan besef je pas hoe zuur wij Belgen er hier op straat bijlopen. Onverwacht confronterend toch. En ondanks de drukte voelden we ons ook erg veilig tussen al die bewoners van de medina. Eén keer op het Djemaa-el-Fna plein aangekomen echter, merk je dat de verkopers opdringerig en commerciëler worden. Het plein is leuk met de kraampjes die rond 17u worden opgebouwd, maar heeft veel van zijn oorspronkelijkheid verloren. De slangenverkopers en verhalenvertellers : alles draait hier om het toerisme. Al is het natuurlijk super om vanaf het dakterras van één van de café-restaurantjes neer te kijken op de eindeloze va-et-vient en bedrijvigheid.

We hebben in Marrakech ook in veel kleine straatrestaurantjes gegeten. En nooit last gehad van ‘tourista’ (in tegenstelling tot in Egypte). Zelfs in het piepkleine winkeltje van Fatima in de buurt van onze riad konden we zonder problemen genieten van de verse groentensla en couscous. Njammie!

in de medina bij Fatima, met de neus op straat

in de medina bij Fatima, met de neus op straat

Als je in de medina logeert, merk je wel dat je je kledij best aanpast. Het hoeft niet echt (je ziet er ook toeristen in short), maar je ziet er geen Marokkaanse vrouwen met blote benen of voeten. Je ziet er trouwens weinig vrouwen in de straatjes, dat is ook even opkijken.

Uitstapjes

In en bij de medina is er heel veel te bezoeken. Zo zijn er de moskeeën, zoals de Koutoubiamoskee die in 1199 werd afgebroken en opnieuw gebouwd omdat ze niet helemaal naar Mekka was gericht. Je kan alleen de buitenkant bewonderen, als ongelovige mag je niet binnen. Indrukwekkend is de massa gelovigen tijdens het vrijdaggebed. En meermaals per dag hoor je natuurlijk de oproep tot gebed door de luidsprekers galmen, waar je ook bent in de oude stad. Erg sfeervol!

Verder zijn er ook prachtige paleizen. Vreemd voor ons is dat ze verscholen zitten achter hoge muren in kleine steegjes.  Zo kan het gebeuren dat je je rot zoekt naar een paleis dat in de buurt moet zijn terwijl je er in feite gewoon naast staat…Enkele toppers: het El Badi paleis (eind 16de eeuw) alleen nog restanten maar indrukwekkend groot.


Verder: het Dar Si-Saïd paleis(19de eeuw, nu museum); het Bahia paleis, …  Ze zijn allemaal meer dan de moeite waard!

Ook in de souks, die geordend zijn per ambacht of per koopwaarsoort, ben je uren zoet.

Over de Majorelletuin van Yves Saint Laurent heb ik een tijdje geleden al een blogpost geschreven, je kan er met de hop on/offbus naartoe.

En een bezoek aan de leerlooierijen hoort er ook bij. De Tanneries liggen aan de rand van de noordelijke medina, vlak bij de toegangspoort Bab Debbagh. Op weg erheen pikken straatjongens je op voor een gidsbeurt. Ze tonen je de beste plekjes voor foto’s, maar achteraf loodsen ze je ook de winkel van een aantal ‘familieleden’ binnen om leren tassen of een handgeknoopte kelim slijten…

De arbeid in de leerlooierijen is zwaar en erg ongezond. We krijgen de indruk dat er vooral arme mensen werken. Ze wroeten onder een loden zon in de betonnen kuipen met bloed, urine en duivendrek tot de huiden zacht zijn. Om ze daarna te verven. We krijgen een munttakje onder de neus geduwd om de stank te kunnen harden. De man die ons terugbrengt naar het ons vertrouwde stuk van de medina, wijst naar een soort graffiti op de muren. In dit deel van de stad kunnen veel mensen niet lezen, daarom hebben de politieke partijen een nummer en een pictogram als kenteken voor de naderende verkiezingen.  Als we over de rol van de koning en over politiek beginnen, merken we iedereen zijn woorden wikt en weegt. Ander onderwerp.

Besluit van ons tripje: Marrakech is niet veraf, maar toch krijg je de indruk dat je in een heel andere wereld, een heel andere cultuur bent terechtgekomen. Dat ervaar je vooral tijdens een verblijf in de medina waar je je dagelijks onder de plaatselijke bevolking begeeft. Maar natuurlijk ontdek je er ook erg vertrouwde dingen, zoals:

marrakech025

; ) Beslist de moeite waard om deze wereld van Duizend-en-één Nacht van dichtbij te verkennen!

Tot later!

 

Advertenties

6 thoughts on “Riad Lena in magisch Marrakech

  1. Prachtig reisverslag en fantastische foto’s! Ben er ooit geweest in 1978. Het was begin augustus en snik-snikheet zodat we van schaduw naar schaduw renden en vaak wat minder oog hadden voor de mooie architectuur. Bovendien was de ramadan net begonnen zodat de activiteiten op het Djemaa-el-fna-plein wat beperkter waren. Maar ik herken duidelijk het dakterras rond het plein waar we toen heerlijke kip gegeten hebben.

    Liked by 1 persoon

Jouw reactie?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s